Welkom op mijn weblog!

 

Nooit gedacht dat ik dat nog eens zou zeggen, maar het is er nu toch van gekomen.

Het is de bedoeling dat ik hier ga schrijven over wat me zoal bezig houdt; van pietluttigheden tot zware kost. Alles wil ik hier kwijt kunnen en van me af kunnen schrijven.

Overigens vooralsnog met de nadruk op 'de bedoeling', want ik ben niet altijd even goed in het bijhouden van dit soort dingen... Maar ik ga mijn best doen. :)

 

Liefs van Sterretje

 

 

 

 

Zoals de titel al zegt, stop ik tijdelijk met het plaatsen van nieuwe logjes. Niet dat ik hiervoor super actief was ofzo, maar toch  
Er is momenteel zoveel gaande dat ik de energie niet heb om te loggen (want het plaatsen van logjes is een hele opgave > moet zo 'perfect' mogelijk). Overigens ga ik wel proberen de logs van mijn vrienden te blijven volgen.

 

Even kort een update van alles wat er dan gaande is:

* Volgende maand krijg ik de sleutel van mijn nieuwe huisje = stress (want ik moet van alles en nog wat regelen, beslissingen nemen over kleur vloer en behang en over de meubels en hoe ga ik me in hemelsnaam redden in mijn eentje? etc etc)

* Studeren gaat slooooooom = stress (want hoe ga ik zo ooit mijn diploma halen, misschien kan ik het wel gewoon niet, zou ik wel een goede psycholoog zijn? etc etc)

* Angsten, angsten, angsten = nog meer stress!

* Een ongenuanceerde uitspraak van mijn huisarts over mijn figuur heeft me totaal geen goed gedaan. Sterker nog, volgens mij ga ik weer steeds meer eetgestoord gedrag vertonen. En dat wilde ik nog wel bewaren voor op mijn eigen stekje (ja, sarcasme ten top, maar vrees dat het toch echt waar is...).

 

En dus deze afsluiter:

 

To be continued somewhere in the future

Liefs van Sterretje

 

 

Het gaat momenteel redelijk met me. Mijn gedachten en gevoelens vliegen nog wel alle kanten op, maar het is vol te houden. Jammer genoeg ben ik wel weer teleurgesteld door de zogenaamde 'hulpverlening'.

 

Na lang twijfelen heb ik tegen mijn therapeut gezegd dat ik graag extra hulp zou willen. Hulp vragen is voor mij echt heel moeilijk. Tijdens eerdere therapieën heb ik ook meerdere malen nul op het rekest gekregen (met soms vervelende gevolgen), dus ik doe liever alsof ik het wel red. Maar ik had die stap dus genomen en ze zou het gaan overleggen.

 

Ik had al een knagend gevoel toen ik weer een afspraak had en dat bleek terecht te zijn; de hulp die ik graag wilde hebben krijg ik niet. Ik wilde graag extra begeleiding met het aangaan van voor mij enge situaties. Maar dat schijnt geen goed idee te zijn, want stel dat ik dan ga denken dat ik al die dingen niet alleen kan....

NEWSFLASH: dat denk ik al.

 

Systeemtherapie werd me als alternatief aangeboden. Maar hoe langer ik daar over nadenk, hoe bozer en verdrietiger ik word. Geen flauw idee wat ik daarmee zou moeten. Praten over hoe mijn familie dit allemaal vindt? Hen door een 'expert' de les laten lezen over wat ze wel en niet moeten doen? Nou, dat gaat dus mooi niet door.

 

Ik ben best erg, besef ik me al te goed. Tijdens zo'n gesprek ja en amen zeggen en vervolgens boos worden. Ik ben gewoon nogal teleurgesteld op het moment. Heeft wat tijd nodig om af te zwakken. En ik weet ook dat de hulpverlening er niet is om je alles uit handen te nemen. Maar iets meer hulp had ik toch wel heel fijn gevonden...

 

 

 

 

'Fear is only in our minds,

Taking over all the time.

Fear is only in our minds,

But it's taking over all the time.'

Weer heb ik de angst laten winnen, weer heb ik die rotgevoelens hun gang laten gaan.

Ik baal zo ontzettend van mezelf! Maar waarom verzet ik me er dan niet gewoon tegen?

Waarom doe ik niet gewoon wat ik moet doen? Serieus, ik weet echt niet meer hoe ik hier mee om moet gaan. De angst moet steeds minder worden, maar hoe lang duurt dat? Het kan wel weken of maanden duren en dat wil ik niet. Ik trek dat ook niet.

 

Weer mensen die ik teleurgesteld heb, dat vind ik nog het allerergste.  

Ze snappen het ook niet en hoewel ik dat begrijp en het logisch is dat ze niet mee gaan in m'n angsten, toch doet het pijn. Ik voel me een gigantische aansteller en misschien ben ik dat wel gewoon.

 

 

Ik zou nog steeds een update schrijven; dat ga ik nu proberen, maar ik blijf het op de een of andere manier moeilijk vinden.

Kort samengevat: Ik ben gestopt met de opleiding, doe nu een thuisstudie en doe vrijwilligerswerk.
De afgelopen paar weken heb ik een paar hele zware momenten gehad door bovenstaande zaken en nog een vervelende situatie waar ik het hier niet over wil hebben. Die diepe dalen ben ik gelukkig heelhuids doorgekomen en nu voel ik me weer redelijk stabiel.

 

Maar ik ben wel angstiger geworden, in die zin dat het lijkt alsof ik stress totaal niet meer aan kan. Dat is zowel beangstigend als frustrerend. De frustratie komt omdat ik mezelf helemaal niet zo ken.

En meteen nadat de kalmte iets was teruggekeerd heb ik weer een masker opgezet. Ik wilde aan mijn therapeut vragen of ik meer begeleiding kan krijgen, maar dat heb ik toch maar niet gedaan.

 

De studie vind ik leuk en ik ben blij dat ik in mijn eigen tempo kan werken (is ook wel nodig, want mijn concentratie is nog altijd bar slecht). Dat stuk zit in elk geval goed, dat voel ik ook echt. Maar de rest weet ik niet... Het vrijwilligerswerk bijvoorbeeld; de angst en onzekerheid wordt alleen maar sterker naarmate ik vaker ben geweest. Nu heb ik zelfs tijdens het werk rotgedachten, en dat had ik eerst niet. Ben bang dat het toch een te grote stap is, zeker ook omdat het best verantwoordelijk werk is, maar ik ben ook bang te stoppen. Het doet me denken aan een bijbaantje dat ik vroeger twee jaar lang heb gedaan. In die twee jaar is de angst en onzekerheid nooit minder geworden. NOOIT.

En de angst lag voornamelijk in het sociale deel (pauzes) en de angst om te falen (bang om nieuwe dingen te doen). En die twee zijn bij het vrijwilligerswerk nog tien keer sterker aanwezig.

 

En nu ben ik even de draad kwijt, want er is weer eens ruzie hier. (edit: was meer een woordenwisseling, maar zelfs dat voelt voor mij als ruzie en word ik erg nerveus van)

Ok, let me think.. nou ja, komt er op neer dat ik van mezelf baal. Niets nieuws dus eigenlijk.  

Ik probeer me voor nu aan het positieve stuk vast te houden en de rest maar even te negeren. Hopelijk kan ik binnenkort een keer een ander soort log plaatsen, eentje waarin ik vertel dat het goed met me gaat enzo  

 

 

 

 

 

Momenteel ben ik even op. Ik ben al een aantal dagen ziek en dit keer is het echt ziek zijn, niet een soort van 'schoolziek' (wat ik ook heel vaak heb gehad). Na 1 schooldag en 1 stagedag geeft m'n lichaam er de brui aan, so to speak. Ik zit weer heel erg in mijn hoofd, heb behoefte aan een gesprek met mijn psych, maar natuurlijk gebeurt het juist op zo'n moment dat ik pas over twee weken terecht kan. Dus spui ik alles maar even hier.

 

Kort gezegd gaat het hierom; ik wil de studie die ik net ben gestart niet doen. Drie jaar gaat het duren en ik moet het zelf betalen. En daarna? Ik word opgeleid als woonbegeleider of activiteitenbegeleider in volwassenwerk. Ik wil niet begeleiden, ik wil behandelen, en ik wil eigenlijk juist met kinderen werken. Gek word ik van mezelf! Ik moet wel zeggen dat ik eigenlijk pas sinds vorige week echt weet (of dat het toen pas tot me doordrong, dunno) dat ik niet met kinderen kan gaan werken. Misschien had ik wel weer een bepaald beeld in mijn hoofd dat nu dus (weer) niet blijkt te kloppen. Of ik deed dit alleen maar weer om anderen te 'pleasen'. Ik zou het echt niet kunnen zeggen. Vraag me wat ik wil en ik antwoord wat je wilt horen. Ik leef helemaal niet meer voor mezelf, en ik weet ook niet meer hoe dat moet.

 

Elke keuze die ik de afgelopen 5/6 jaar heb gemaakt is een, voor mijn gevoel, verkeerde keuze geweest. Ik ben het echt spuugzat. Misschien ontzettend stom, maar ik wil dat iemand m'n hand vastpakt en me helpt. Ik weet gewoon niet meer hoe ik alles alleen moet doen. Ik klooi weer met eten, denk aan zelfbeschadiging en heb weer sterke doodsgedachten. Should have seen it coming. Want was dat niet het gedeelte wat ik zelf wilde? Was het niet zo dat ik dacht 'Ik start met die opleiding, want dan kan ik tenminste weer gaan afvallen en dan komt vanzelf alles goed'?  

Wat ik echt wil, of dat denk ik tenminste, is mijn psychologieopleiding afmaken. Maar ik ben ervan overtuigd dat ik dat niet kan, dus hoe doe ik dat dan?

 

Ik heb zelfs een gesprek gehad op een universiteit hier in de buurt een tijdje terug, maar ja, op een meer eigen tempo werken, of aanpassingen doen, niets was mogelijk. Ik haat mijn angsten, ik haat dat ik mezelf haat. Ik probeer niet te gaan zwelgen in zelfmedelijden, ik probeer te blijven vechten, maar ik moet zeggen dat het verdomde moeilijk is!

 

Zou mijn familie echt niet beter af zijn zonder mij? Het zou ze pijn doen als ik dood zou zijn, maar nu stel ik ze keer op keer teleur, is dat niet veel erger? Bij ieder ander persoon zou ik weten dat het onzin is, maar bij mezelf weet ik het niet meer.

 

Ik hoop dat ik nog even grieperig blijf, want dan kan ik al het moeilijke nog even uitstellen.

En sorry dat ik nog niet heb gereageerd op reacties, ik kan het momenteel even niet.

 

 

Hier even een kort berichtje om iedereen die op mijn vorige logjes heeft gereageerd te bedanken. Momenteel ben ik veel te gestrest om persoonlijk terug te reageren, maar ik wil dat zeker nog wel gaan doen.

Deze week ben ik met school begonnen en morgen begin ik met mijn stage. Nu merk ik pas weer dat ik niet 'genezen' ben. Als je hele dagen thuis zit, kun je het gevoel krijgen dat het best goed gaat, maar als je dan weer enge dingen moet doen... Zo is het dus nu. Ik weet ook niet goed hoe er mee om te gaan. Ik geloof dat ik weer in 'slecht' gedrag aan het vervallen ben, maar ik weet niet goed of en wat ik er aan moet doen. Dus ik heb even te veel dingen waar ik rustig over na moet denken.

 

Liefs van Sterretje

Lieve loggers,

 

In de afgelopen jaren heb ik veel moeilijke momenten gehad. Af en toe hielp het me op zulke momenten om gedichten te schrijven, vooral wanneer ik het allemaal echt niet meer zag zitten. Ik ga er nu eentje met jullie delen.

Dit gedicht schreef ik ruim vijf jaar geleden. Het gaat over mijn sociale fobie.

Later heb ik dit gedicht voorgedragen tijdens een toneelavond in een kliniek. Ik had het gevoel dat ik daar niet werd begrepen, dat ik ook niet gehoord werd, en ergens hoopte ik dat ze me beter zouden snappen als ik zoiets persoonlijks zou delen. Jammer genoeg snapten ze het daarna nog niet.

Ik gebruik overigens in m'n gedichten veel beeldspraak en andere 'vaagheden', dus als iets onduidelijk is, vraag het gerust.

Ik ben benieuwd wat jullie er van vinden en of er mensen zijn die er voor zichzelf een betekenis uit kunnen halen.

 

Liefs van Sterretje

Met dank aan Fatallyyours :)

 

 

 

Want zonder jou wil ik niet meer zijn...  

In plaats van een log over hoe het momenteel met me gaat (kort samengevat: super gestrest) plaats ik een filmpje dat ik op YouTube vond. De eerste keer zag ik dit filmpje in het Hebreeuws; ik vond het toen ik op zoek was naar filmpjes over fobieën, alweer een tijdje terug. Nu vond ik er een Engelse versie van. Ik heb geen idee welke het origineel is, maar dit filmpje is van betere kwaliteit.

 

Anyways, ik moet er elke keer erg om lachen. Have fun!